งานเขียน

เริ่มรู้สึกว่าตัวเองมีความสุขจังเลยกับการได้เขียนความคิดออกมาจากสมองอันน้อยนิด
อธิบายไม่ถูกเหมือนกันนะ เพราะอะไรนะหรือ อืม...เหมือนได้คุยกับตัวเอง
ได้เข้าใจตัวเองมากขึ้น แล้วรู้สึกว่า งานเขียนคือการระบายความคิด

อยากเล่าเรื่องราวมากมาย อยากเก็บความรู้สึกเหล่านั้นไว้ในช่วงหนึ่งของชีวิต
เราก็ตอบตัวเราเองได้ไม่มากนะ แต่เราคิดว่า เป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้เกิดกรรมน้อยที่สุดกระมั่ง

งานเขียนที่อาจจะสามารถช่วยใครได้อีกในหลายคน
งานเขียนที่สามารถบันทึกเรื่องราวและความทรงจำได้
งานเขียนที่สามารถตราตรึงความรู้สึกที่งดงามและทุกข์แสนเศร้า

ทุกอย่างเก็บไว้เป็นตัวอักษร ไม่ได้งดงามมากมาย
แต่มันถูกถ่ายทอดออกมาจาก สิ่งที่อยู่ในใจ

ใครหลายคนที่ไม่สามารถเข้าใจใครต่อใครได้
ใครหลายคนที่อยากให้ใครอื่นมาเข้าใจ
ใครหลายคนที่ยังสับสนในความเป็นตัวเราเอง
และใครอีกหลายคนที่ไม่รู้ว่าเดินทางวันนี้เพื่ออะไร

บางครั้งสิ่งโลดแล่น สิ่งใดที่หลุดกรอบในความคิด
บางครั้งสิ่งที่คิดวาดฝันในจินตนาการ
บางครั้งสิ่งสวยงามนานานับประการ
 ไม่ได้เป็นอย่างสิ่งที่คิดฝัน อย่างง่ายดาย

สิ่งที่ต้องกลับมานั่งคิด นั่งเข้าใจ คือการอยู่กับตัวเองให้มาก
รู้ความต้องการของตัวเอง รู้สิ่งที่เกิดขึ้นกับจิตของตัวเอง

โลกก็วนไปแบบทางโลกธรรมไปเรื่อยๆอยู่อย่างนั้น
ธรรมมะ หรือมาจากเดิมคือ ธรรมชาติ
อยู่ที่ใครจะมองให้เห็นว่าสัจธรรม ความจริงอยู่ที่ไหน

เราจะหลงโลก โลกียะ ไปอีกนานแค่ไหนกัน
เมื่อถึงพร้อม หมดซึ่งกรรม ก็ลาไป

สิ่งที่เราทำได้ในวันนี้มีสิ่งใดบ้างนะ
อิสระจากการจองจำจิตใจ ถ้าไม่ฝึก ก็ถูกยึดอยู่แบบนั้น

ไม่ใช่ว่าใครมายึดเราไว้นะ
แต่เป็นจิตเราต่างหากที่ยึดจากทุกสิ่ง
ยึดความโลภ ยึดความหลง ยึดความสุข ยึดความทุกข์ ยึดความโกรธ

ใครละที่ยึดกัน ดูให้ดีนะ มีแต่เราทั้งนั้นแหละที่ไปยึด
ยิ่งยึดมาก อัตตายิ่งเพิ่มพูน เกาะกินใจ ไม่ไปไหน

จิตคนึงหา ทำสิ่งเดิม อยากได้มากเพิ่มทวี
ละได้หมดทั้งสิ้น ทุกสิ่ง ออกจากใจ ก็หลุดพ้นเอย

-------------------------------------------
บันทึกโดย  น้องใหม่