ชีวิต

หากวันนี้ลาลับจากโลกนี้ไป  ผู้คนต่างโศกาและพูดถึง
หากวันนี้ลาลับจากหายจากผู้ชน  ผู้คนต่างพูดถึงเมื่อห่างหาย

แล้วจากเป็นจากตาย ต่างกันเฉกเช่นใดเล่า
ทำไมมนุษย์เศร้าหมอง สิ่งที่พึงเกิดในทุกวัน

บ่วง พันธนาการที่ปิดล้อมในดวงจิต
สิ่งที่ผูกรัดแน่น ให้ไปแห่งไหน มิได้เลย

ยิ่งอยู่บนโลก ยิ่งสร้างบ่วงไว้รัดตึง
มีสิ่งใด อยากได้ แล้วไม่อยากได้เพิ่มพูนขึ้น
มีสิ่งไหน มีอยู่แล้ว ไม่อยากให้สูญหาย

มีสิ่งไหนที่จะไม่ทุกข์เหมื่อกลับกลาย
แล้วสิ่งใดที่มิเคยเปลี่ยนแปรเอย

ดูจับจิตเฝ้าคิด พึงสังวรณ์
ไม่พบสิ่งใด มิเศร้าหมอง

เรากังวลในบ่วง เพราะผูกรัด จากจิตยึด
จิตติดสุข เฝ้าคิดถึง มโนภาพ อันสวยงาม อย่างหลงใหล
จิตตมทุกข์ เฝ้ายึดติด สิ่งใดที่ขัดใจ อย่างจมปลัก

เราเกิดมา มีสิ่งใด ไม่เป็นบ่วง
ห่วงพี่น้อง พ่อแม่ คนที่รัก
ห่วงการงาน ภาระหน้าที่ ที่ต้องดู
ห่วงตัวเอง อนาคต ไม่รู้เลย
ห่วงทรัพย์สิน สมบัติ ผลัดกันชม
ห่วงภาพลักษณ์ สิ่งตม ในใจคน
ห่วงชื่อเสียง เกียรติใด ที่กล่าวถึง
ห่วงลูกรัก เติบใหญ่ จะเป็นใย
ห่วงว่าตนจากไป ผู้ใดจะเป็นอยู่เฉกเช่นไร

ห่วงจนลืม ว่า จากเป็น จากตายมิต่างกัน
พอตายจาก ลาลับโลก ก็สูญสิ้น
คนอันที่เป็นสุดที่รัก ที่เคยห่วง ก็อยู่ได้ด้วยตัวเอง
การงานก็มีคนรับช่วงต่อ
ไม่ว่าจักดีหรือแย่ ก็จักต้องเผชิญเอง
ไม่มีสิ่งใดอยู่ได้ ค้ำจุนโลก
มีแต่เกิดดับอยู่ทุกกาล

ที่แห่งนี้มีมนุษย์เกิดมากี่ชั่วกัลป์
จิตมนุษย์ก็ยั่งติดวนไปในวัฏสังสาร
เพราะติดบ่วงวนไปมาในจิตเอย
ติดรสรัก รสสัมผัส รสรับรู้
จนลืมดู ว่าสุดท้าย อะไรคือของจริง

วิวทัศน์สวยงามนัก ไปประจักษ์ยืนดู หลับตาก็หายไป
อร่อยนัก ชิมไปสุดทาง ก็หยุดที่คอ
ผู้คนสวยหล่อ ต้องตาตรึงใจ สุดท้ายก็ความตายอยู่เบื้องหน้า
สัมผัสที่ชอบ พอผละออก รสสัมผัสก็จักหาย
เสียงไพเราะ เสนาะหูนัก มันผ่านมาและผ่านไป
แล้วสิ่งใดที่ผู้คนหลงชอบนัก มันเปลี่ยนไปอยู่ชั่วกาล
มันแปรเปลี่ยน เหลือเพียงใจมโน ที่หลงติดในรสสุข
เฝ้าคนึงอยากมี อยากได้ เสพสุขอีก

จนหลงลืม ความตาย อยู่เบื้องหน้า
หลงลืมสิ่งผ่าน หายไป ทุกวินาที
กายหยาบนี้ แค่ร่างเพียงชั่วคร่าว
สะสมบุญ สะสมความดี ไว้เป็นนิจนิรันดร์เทอญ